DE HEILIGE SCHRIFT - DE BIJBEL

KOLOSSENZEN

De vindplaats van materiaal voor Bijbelstudie, geloofstudie, catechese, school, kring, persoonlijk geloof, studie thuis, kerk, club, nieuws, godsdienstonderwijs, zingeving en vooral heel veel mogelijkheden om je Bijbelkennis te vergroten. Blijf niet afhankelijk van anderen maar lees zelf de Bijbel. Investeer in geestelijke rijkdom.


De Studiebijbel is uitermate geschikt om de Bijbel te leren verstaan.

Je kunt een keus maken uit onderstaande tabel voor verdere studie
A = Verwijzing naar bijbeltekst met uitgebreide uitleg
B = Beknopte verhandeling over het hier gekozen bijbelboek
C = Verwijzing naar de verhandeling van een ander bijbelboek

Terug naar de Inleiding van deze serie


A B C
BIJBELBOEK
met
UITLEG


Oude Testament

Genesis Exodus Leviticus Numeri Deuteronomium Jozua Richteren Ruth 1 Samuël 2 Samuël 1 Koningen 2 Koningen 1 Kronieken 2 Kronieken Ezra Nehemia Esther Job Psalmen Spreuken Prediker Hooglied Jesaja Jeremia Klaagliederen Ezechiël Daniël Hosea Joël Amos Obadja Jona Micha Nahum Habakuk Zefanja Haggaï Zacharia Maleachi


Nieuwe Testament


Mattheüs Marcus Lukas Johannes Handelingen Romeinen 1 Korinthiërs
2 Korinthiërs
Galaten Efeziërs Filippensen Kolossensen1 Tessalonicensen2 Tessalonicensen 1 Timotheüs 2 Timotheüs Titus Filemon Hebreeën Jakobus 1 Petrus 2 Petrus 1 Johannes 2 Johannes 3 Johannes Judas Openbaring


KOLOSSENZEN


De brief van Paulus aan de Kolossenzen (vaak kortweg Kolossenzen genoemd) is een van de boeken in de Bijbel, in het Nieuwe Testament. Het is een brief van Paulus aan de christelijke gemeente in Kolosse. De brief telt 4 hoofdstukken.

1. Ontstaan

De brief werd door Paulus geschreven gedurende zijn eerste gevangenschap te Rome (Handelingen 28:16-30), waarschijnlijk in het voorjaar van 57, of volgens sommigen in 62, spoedig voor of na zijn de brief aan de Efeziërs.

Evenals sommige andere brieven, bijvoorbeeld die aan Korinthe, werd deze brief geschreven naar aanleiding van informatie die hem bereikt had over de situatie in de gemeente daar (1:4-8). Het doel van zijn brief is het corrigeren van ideeën van een aantal gemeenteleden, die leringen uit de oosterse mystiek en het ascetisme met het christendom wilden combineren. Ze stelden hun leerlingen hierbij meer vreugde en een dieper inzicht in de wereld van de geesten in het vooruitzicht.

Paulus voert argumenten tegen hun leringen aan, hen tonend dat zij in Jezus Christus reeds alles hebben. Hij toont hun de volkomenheid van hun verlossing. Het noemen van de "nieuwe maan" en de sabbat (2:16) laat zien dat er ook leraren waren die de Judaische wet in het christendom wilden invoeren, en ook hiertegen neem Paulus stelling, zoals hij dat ook in de brief aan de Galaten doet.

De brief behoort tot de vier "gevangenisbrieven", samen met de brief aan de Efeziers, de brief aan de Filippenzen, en de brief van Paulus aan Filemon, doordat in de brief gesteld wordt dat ze vanuit de gevangenis geschreven zijn (Efez 4:20; Kol 4:3; Filip 1:7,13,17, Filemon 9). Hij noemt ook de namen van zijn medegevangenen (Kol. 4:10, Filemon 23).

2. Auteurschap

Zie ook de brief aan de Efeziers voor de overeenkomsten tussen deze brief en die aan de gemeente te Efeze.

Volgens Raymond Brown (An Introduction to the New Testament [New York: Doubleday, 1997], p. 610), "Op dit moment beschouwt ongeveer 60 procent van de critici deze brief als niet door Paulus geschreven." De redenen die hiervoor aangevoerd worden zijn verschillen in taal, stijl en de aan- of afwezigheid van Paulinische concepten. Echter, de verschillen tussen deze elementen in deze brief en andere brieven, waarvan het auteurschap van Paulus vrij algemeen wordt aangenomen, bijv. 1 Tessalonicenzen kunnen ook verklaard worden door normale variatie. Onder orthodoxe theologen wordt het auteurschap van Paulus vrijwel niet in twijfel getrokken.

Bij het bespreken van het ontstaan van de brief aan de Kolossenzen is het belangrijk om te letten op de overeenkomsten en de verschillen met die aan de Efeziërs. Over het verband tussen de brieven bestaan twee theorieën. De eerste is dat Paulus ze allebei zelf geschreven heeft, toen hij gevangen zat. Hij zou dan van één inhoud twee verschillende brieven gemaakt hebben. Sommigen denken daarbij aan zijn tijd in de gevangenis in Efeze, rond het jaar 53 of 54. Anderen noemen zijn gevangenschap in Rome aan het eind van de vijftiger jaren. De tweede theorie is dat de brieven niet door Paulus zelf geschreven zijn. De brief aan de Kolossenzen zou dan rond het jaar 80 gemaakt zijn.

3. Lezers

In de brief worden drie plaatsen genoemd, namelijk Kolosse, Laodicea en Hierapolis. Deze lagen een kleine 200 kilometer ten oosten van Efeze in Frigië in westelijk Klein-Azië. Deze drie steden lagen p.m. 2 a 3 uur loopafstand van elkaar, en alle drie ruim buiten het gebied dat Paulus op zijn zendingsreizen bestreek. Uit Kol 1: 4, 6, 7, 8 en 2:1 kunnen we ook concluderen dat Kolosse nooit door Paulus bezocht is. De gemeente lijkt grotendeels uit Griekse en Frygische bekeerlingen te hebben bestaan, met een kleine joodse minderheid. (Flavius Josephus, Ant., XII, iii, 4).

4. Inhoud

De inhoud van de brief kan puntsgewijs als volgt worden samengevat:

Hoofdstuk 1

Schrijver. Lezers. Groet

Dankzegging en gebed

De voorrang van Christus

Paulus' ambt en lijden

Hoofdstuk 2

Gevaarlijke wijsheid

De dwaasheid van menselijke inzettingen

Hoofdstuk 3

Het nieuwe leven

De Christelijke huisregels

Hoofdstuk 4

De Christelijke huisregels

Besluit en groet


•Groet van Paulus, adres (1:1-2)
•In 1:3-8 looft de schrijver zijn God en prijst ook de Kolossenzen om hun geloof en liefde.
•Van hieruit schakelt hij over op voorbede voor de Kolossenzen (1:9-11) en gaat dan vloeiend over in een beschouwing over Christus en zijn werk. Paulus stelt Jezus voor als hoofd van het lichaam van alle gelovigen (vs. 18), en wijst de lezer op Christus werk aan het kruis, en de verzoening die daardoor bewerkt is (1:12-29).
•In hoofdstuk 2 waarschuwt hij de Kolossenzen niet van Christus afgeleid te worden door mooi en goed klinkende leringen die niet op Christus gericht zijn (2:1-5).
•Hij gaat verder met te benadrukken dat de gelovigen in Christus alles hebben wat zij geestelijk nodig hebben, buiten hem hebben zij niets nodig (hoofdstuk 2).
•Zoals veel van Paulus brieven bestaat ook deze uit een theoretisch en een praktisch deel. Dit praktische deel begint in hoofdstuk 3 met een oproep om de aandacht niet op aardse, maar op hemelse zaken te richten (3:1-4). Gerichtheid op het kwade dient vermeden te worden. Paulus vergelijkt hun oude en nieuwe aard hierbij met een jas, en roept hen op om hun nieuwe jas aan te trekken (3:5-14).
•Hij gaat in op een aantal sociale aspecten : het gezin (3:18-25), werkgever-werknemer (4:1) en spreken (4:2-6)
•Paulus eindigt met een serie groeten (4:7-18)

5. Contact met de gemeente

Tychikus was de drager van deze brief, zoals hij dat ook was van de brief aan de Efeziërs en de brief van Paulus aan Filemon. Hij zou de Kolossenzen ook verder over de toestand van de apostel informeren (4:7-9z).

Deze brief moest ook in de naburige gemeente te Laodicea worden voorgelezen, en de brief aan Laodicea moest ook in Kolosse worden voorgelezen.

De apocriefe Brief aan de Laodicenzen wordt algemeen als een vervalsing beschouwd, opgesteld naar aanleiding van deze opmerking.
In Kolossenzen is er veel aandacht voor het hier en nu. In hoofdstuk 2 lees je bijvoorbeeld dat wie gelooft, samen met Christus is opgestaan in een nieuw leven. Dan gaat het dus niet om een leven na de dood, maar om het leven nu.
De brief aan de Kolossenzen is geschreven aan de christelijke gemeente in Kolosse, een stad in het westen van Klein-Azië, het tegenwoordige West-Turkije. In de brief worden de lezers geprezen vanwege hun vaste geloof. Toch is de schrijver bang dat de gemeente in de ban van een andere, verkeerde leer komt. Daarom roept hij de lezers op zich niet te laten misleiden. Een belangrijke boodschap is daarbij dat Gods genade alles te boven gaat, en dat mensen die genade via Jezus Christus hebben gekregen.

De inwoners van Colosse1) hadden door de prediking van onder andere Epafras het evangelie van Christus aangenomen. Paulus is zelf nooit in Colosse geweest2), hoewel hij in Pamfylië3), een landstreek daar niet ver vandaan, het evangelie meermalen verkondigd heeft.

De reden van deze brief aan de gemeente van de Colossenzen is, dat Paulus gehoord heeft, dat anderen hebben getracht het evangelie te mengen met onder andere de Griekse wijsbegeerte. Hij is hierover in zijn gevangenschap te Rome geïnformeerd door Epafras.

Paulus schrijft nu dus deze brief en stuurt ook Tychicus en Onesimus naar Colosse om de gemeente aldaar te onderrichten en tegen dwalingen te sterken.

Natuurlijk bevat ook deze brief weer vermaningen van de apostel, alsmede het verzoek de brief ook aan de gemeente van Laodicéa te laten lezen.

Aan het eind van de brief heeft Paulus nog een boodschap voor een zekere Archippus.

En zegt tot Archippus: Zorg dat gij de bediening, die gij in de Here aanvaard hebt, ook vervult. - Col. 4:17 -
Deze Archippus is hoogstwaarschijnlijk een mededienaar van Epafras geweest, die echter na het vertrek van Epafras in zijn ijver was verslapt, reden waarom de apostel hem in deze brief aanspoort tot vervulling van de bediening van zijn ambt.

Kolossenzen 1: 1 - 23

Ook nu schrijft Christus' apostel uit een cel (zie o.a. 4:18). De machten lijken het in deze wereld voor het zeggen te hebben, maar hij benadrukt in deze brief dat Christus boven al die machten staat. Ondanks tegenstand groeit het evangelie (vs.6) over de breedte van deze wereld. Paulus bidt voor de gemeente dat die ook mag groeien. Door de juiste kennis groei je. Kunt u zeggen hoe dat werkt?

Kolossenzen 1: 24 - 2: 15

Altijd weer beweren verlichte geesten dat er meer nodig is dan het geloof in Jezus. Je moet ook zelf wat doen, bijv. door je te laten besnijden of je in New Age te verdiepen. Paulus noemt dat een werelds denken dat voorbij gaat aan Christus. Christus heeft Gods diepste plan onthuld. Alleen in Hem ontmoet je de volheid van God. Alle groei buiten Christus om is scheefgroei.

Kolossenzen 2: 16 - 3: 17

Hoe groei je in Christus? Door met Hem te sterven en op te staan. Het mét Christus sterven betekent loslaten van de oude (heidense) levensstijl. Het mét Christus opstaan betekent een nieuwe (christelijke) levensstijl aannemen. Dat nieuwe leven kent vergeving in plaats van wrok. Je gaat samen op weg in de gemeente in plaats van op je eentje te blijven. En samen kun je zingen…

Kolossenzen 3: 18 - 4: 18

Na de gemeente de weg met Christus gewezen te hebben, gaan de gedachten van zendeling Paulus al weer verder : het evangelie moet de wereld over. Hij vraagt om gebed voor die voortgang van het evangelie : een open deur. Hij wijst op een goed gesprek bij die voortgang van het evangelie : het juiste moment. Je moet niet te pas en te onpas het evangelie rondbazuinen - wacht, bidt om het goede moment. Weet u hoe u aan ieder het juiste antwoord moet geven? (vs.6)


Uitgelicht



En aangedaan hebt den nieuwen mens, die vernieuwd wordt tot kennis, naar het evenbeeld Desgenen, Die hem geschapen heeft . . . .

De oude en de nieuwe mens

Onze zaligheid berust niet zozeer in het feit dat wij gelovige mensen zijn, hoewel dat natuurlijk ook zo is, maar dat we nieuwe mensen zijn. We zijn nu geen adamieten meer, maar christenen. We zijn immers uit Hem geboren en behoren tot Zijn lichaam. Wij zijn overgegaan van de dood in het leven, dank zij de opstanding van Christus, Die daarmee een nieuwe Schepping werd. Zo zijn ook wij, weliswaar door geloof maar uit genade, in Hem nieuwe schepselen geworden. Of, zoals Paulus het in Galaten zegt: "Ik ben met Christus gekruist, en ik leef. Doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij".

Dat overgaan van de oude in de nieuwe mens is een zaligheid zoals die bijvoorbeeld in de Romeinenbrief verkondigd wordt. Het Evangelie wordt daar ruim uiteengezet. Toch wordt er eigenlijk nergens gesproken over het lijden en sterven van de Heer. Eén keer dat Hij is overgeleverd om onze zonden.

Waar het in de Romeinenbrief veel meer om gaat, is het overgaan van en het verschil tussen de oude mens en de nieuwe mens. wij hebben deel gekregen aan die nieuwe mens. Dit betekent dat we geen aangepaste, gemodificeerde, adamieten zijn geworden, maar christenen. We zijn met Hem gestorven en begraven, maar ook met Hem opgewekt. Daarom zouden we nu de oude mens afleggen en de nieuwe aandoen, opdat we Zijn beeld gelijkvormig worden (2 Kor. 4)

In 1 Kor 15 wordt ook over de oude en de nieuwe mens gesproken, maar daar gaat het veel meer over de verpakking, het lichaam. Dat hoofdstuk spreekt over de opstanding der doden, namelijk de opname van de Gemeente, waarbij onze sterfelijke lichamen veranderd zullen worden in heerlijkheid. De verpakking is nu alleen belangrijk, opdat het als instrument zou dienen en als tempel zou fungeren van de Heilige Geest en dus van Christus.

Als er over de nieuwe mens gesproken wordt, dan heeft dat in eerste instantie te maken met de inwendige mens. Die zou nu tijdens ons leven hier op aarde veranderd worden! En wel zo snel mogelijk, opdat we de rest van ons leven Gode mogen wandelen. Daarover gaan dan ook de volgende verzen in Kol. 3.

Vernieuwd tot kennis

De nieuwe mens zou vernieuwd worden tot kennis. Kennis = leven = gemeenschap, maar ook bewust weten. We zouden ons bewust zijn van Wie Christus is en wie wij zijn in Hem (Ef. 1). Het is de bedoeling dat we dat nu al weten. Dan pas zijn we ook in staat om als een nieuwe mens te leven.

Zo werkt het immers ook in het natuurlijke leven. Als je weet hoe het leven in elkaar steekt, dan maakt dat het leven een stuk gemakkelijker. Als je keuzes moet maken en je weet hoe het leven in elkaar steekt, dan hoef je niet meer zo te gokken.

Daarom zijn keuzes in het licht van Gods Woord (dat in ons hart schijnt) ook een stuk gemakkelijker te maken, als we dat Woord kennen. Natuurlijk beleven we het leven allemaal verschillend, maar als dat vanuit het Woord is, is het helemaal geen probleem.

Kol. 3: 11 Waarin niet is Griek en Jood, besnijdenis en voorhuid, barbaar en Scyth, dienstknecht en vrije; maar Christus is alles en in allen.

Eenheid in verscheidenheid

De onderscheidingen die hier genoemd worden, zijn in onze tijd niet meer zo van toepassing. Ze zijn daarom ook meer van alle tijden. In de samenleving zijn er in de praktijk ook onderscheidingen. Er zijn verschillende maatschappelijke klassen. Die passen niet bij elkaar. Mensen leven nu eenmaal op verschillende wijze. Daar is niets aan te doen.

Zo werkt dat vaak ook in de Gemeente. En als dat een rol speelt in de Gemeente, dan komt dat door de oude mens. Dat hoort dus niet zo te zijn. We zijn immers geen oude mens meer.

Gelovigen behoren elkaar gewoon te verdragen. Als gelovige moet je je maar aanpassen.

Jood en Griek

Hier worden Joden en Grieken genoemd. Die verdragen elkaar absoluut niet. Het was ondenkbaar dat een Jood bij een Griek aan één en dezelfde tafel zouden eten. Een Jood zou nooit de levensgewoonten van een Griek kunnen accepteren. Wat hen scheidde was de wet.

Nu kun je natuurlijk wel onder de wet gaan leven. Per slot van rekening moet je dat helemaal zelf weten, maar denk niet dat het je aangenaam maakt voor God. Als je onder de wet wilt leven, wordt er namelijk meteen een oordeel over je uitgesproken.

We hoeven niet meer onder een wet te leven, want het handschrift dat enigszins tegen ons was, is uitgewist:

Kol 2: 13 En Hij heeft u, als gij dood waart in de misdaden, en in de voorhuid uws vleses, mede levend gemaakt met Hem, al uw misdaden u vergevende;

14 Uitgewist hebbende het handschrift, dat tegen ons was, in inzettingen bestaande, hetwelk enigerwijze ons tegen was, en heeft datzelve uit het midden weggenomen, hetzelve aan het kruis genageld hebbende;

Verder worden "dienstknecht en vrije" genoemd. Tegenwoordig hoor je het verschil niet meer zo. Nu wordt er gesproken over werkgever en werknemer. Zij kijken op verschillende wijze tegen het leven aan. In de Gemeente bestaat er echter geen onderscheid. Wij zouden onszelf en elkaar enkel en alleen zien als gemeentelid, als dienstknecht van Christus, maar ook als vrije in Hem. We zouden daarin niet heersen over elkaar, maar de ander hoger achten dan onszelf: dienen dus!

Barbaar en Scyth

Barbaren waren onwijzen. Scythen behoorden ook tot de barbaren, maar daarnaast waren de barbaren onderverdeeld in een heleboel volken. Dus, niet alle barbaren waren Scythen, maar alle Scyten waren wel barbaren.

Het is merkwaardig dat de Scythen hier apart genoemd worden, want we hebben net gezien dat de andere volken ook tot de barbaren gerekend worden.

Wie waren die Scythen? Er zijn vele verbasteringen van dit woord: Scuti, Scotoi, Iskuza, Saäca, Saksen, Saksons, Isakson. In de laatste namen zie je duidelijk de herkomst: zoon van Izak. ("Want in Izak zal uw zaad genoemd worden. Gen. 21: 12). En minstens de oostelijke helft van Nederland bestaat uit Saksen. Het grootste deel van de Saksen is echter naar Groot Brittannië verhuisd. De Friezen kwamen via het noorden binnen en trokken door Groningen en Friesland naar Holland. Daar kennen we het Kennemerland. Dat komt van Kimmeriërs, van Kimri, Komri, Chomri. Dat is Omri, één van de koningen van het 10 stammenrijk. Omri was de stichter van Samaria. Van dat woord komt ook de Krim en dat is het buurland van de Scythen.

Tot Abraham was gezegd: "Want in Izak zal uw zaad genoemd worden". Zijn afstammelingen zouden genoemd worden bij de naam van Izak. "Scotoi" lijkt er wel niet erg op, maar dat komt door het gebruik van verschillende alfabetten. De kelten hebben ook dezelfde achtergrond, maar waren toch wel verschillend.

Het is nooit een vreemd volk gelukt Groot Brittannië te veroveren, behalve dan door verwante stammen. Het Britse koningshuis stamt dan ook langs één lijn van de Denen af (Danoi = van de stam van Dan). Aan de andere kant werd Brittannië veroverd door Willem de Veroveraar, vanuit Normandië. Allemaal verwante stammen.

De bewoners van West Europa waren overigens helemaal geen barbaren, maar omdat ze een andere cultuur hadden dan de Griekse, werden ze als barbaren beschouwd. Wat voor cultuur was er dan vóór het christendom in West Europa? Een Keltische. Daarom propageert men nu die cultuur ook zo. De Keltische cultuur heeft plaats gemaakt voor de christelijke. Er is niets meer van overgebleven. Eén van de geschriften van de Kelten is "The Book of Celts". Dat blijkt geen specifiek Keltisch geschrift te zijn, maar het Nieuwe Testament, geschreven in het Keltisch.

Keltische geschriften van vóór de christelijke tijd bestaan niet. Ze zijn er gewoon niet. Keltische muziek bestaat ook niet. Die muziek stamt allemaal uit de tijd van het ontstaan van het christendom. De hele Keltische cultuur is opgegaan in de christelijke, omdat die er zoveel op leek. Het runenschrift dat men aan de Kelten toeschrijft, is van heel late datum, maar is nog nooit ontcijferd. Men zegt wel eens dat de druïden op die manier met elkaar communiceerden.

(Om vooral een Bijbels beeld te krijgen van deze hele geschiedenis, is de Bijbelstudie "De 10 stammen en de Gemeente" van Ab Klein Haneveld zeer de moeite waard. Deze is zowel op band als op schrift verkrijgbaar. Verder is er in de appendix een dun boekje opgenomen, geschreven door W.E. Filmer en getiteld "Een samenvatting van de migraties van Israël" (met dank aan Ad, die het gescand en op diskette gezet heeft). Niet dat het verder allemaal zo belangrijk is, maar gewoon omdat je zo een beter idee krijgt hoe dat met al die verschillende namen en naamsveranderingen van de Scythen zit en waar ze uiteindelijk terechtgekomen zijn.)

Leven uit tradities of uit Gods Woord

Waar het om gaat is dat dit soort onderscheidingen niet meer mogelijk zijn in de Gemeente. Nu we overgezet zijn van de duisternis in het licht, verliezen we een groot deel van onze natuurlijke aard. Vooral gemeenten in emigratielanden hebben het daar heel moeilijk mee. Zij hebben hun cultuur meegenomen en houden halsstarrig vast aan de gewoonten die ze in hun vaderland hadden. In die gemeenten krijg je als het ware een soort versteende cultuur. Ze blijven vasthouden aan gewoonten en tradities die in hun vaderland allang vervangen door andere. Dat is jammer, want als gelovigen zijn we geen adamieten meer, maar Christenen. Die dingen hebben namelijk niets met de nieuwe, maar alles met de oude mens te maken.

Het is ook niet de bedoeling dat je vanaf nu zo moet zijn als die of die, omdat die figuur de norm stelt. Op die manier ben je alleen maar bezig met het in stand houden van de natuurlijke mens. Maar de gedaante van deze wereld gaat voorbij. En hoewel we best gehecht kunnen zijn aan onze leefgewoonten, doen die dingen in de Gemeente absoluut niet ter zake.

Het probleem is echter dat men zo weinig kennis heeft van Christus, dat men ook niet weet wat het is elkaar te kennen naar de Geest. Daarom kent men elkaar zo goed naar het vlees. Maar hoe meer wij het beeld van Christus gelijkvormig worden, hoe minder we hechten aan de dingen van dit leven.

Natuurlijk, iedereen moet aan de kost komen, maar dat hoort niet boven aan je lijst van levensbehoeften te staan. Als dat je leven moet vullen, dan ben je wel arm. De rijkdom zit binnen in je; dat wat we in ons hart ontvangen hebben. Dat kunnen ze ons ook nooit afnemen.

Als de waarheid ons vrijmaakt, dan maakt het tegenovergestelde ons bang. Mensen die zeker zijn van wat ze hebben, zijn niet zo bang de confrontatie aan te gaan. Zekerheid en onzekerheid hebben altijd met de toekomst te maken. En met wat Christus ons aanbiedt, hoeven wij ons bepaald niet onzeker te voelen. (Alle lectuur die tegenwoordig door allerlei christelijke organisaties de wereld in geslingerd wordt, is feitelijk het gevolg van een gebrek aan zekerheid.)

Wij zouden juist ons vertrouwen stellen op de Heer. Mocht het verkeerd gaan, Hij bewaart ons. Soms niet direct, maar Hij doet het. Hij zorgt voor ons. "Wilt gij gezond worden?", of, "Wilt gij vrij worden?". Velen slaan het aanbod af en zeggen: "Liever niet!".

Wij willen vrij zijn en zo onze weg gaan. Niet in een bekrompen wereldje, maar in vrijheid.

Kol. 3: 12 Zo doet dan aan, als uitverkorenen Gods, heiligen en beminden, de innerlijke bewegingen der barmhartigheid, goedertierenheid, ootmoedigheid, zachtmoedigheid, lankmoedigheid;

Macht of nederigheid

Die innerlijke bewegingen kun je je in deze wereld niet permitteren. In de wereld moet je assertief zijn, anders red je het niet. Maar wij hebben Iemand Die voor ons opkomt. Wij zijn immers verbonden met ons Hoofd en Hij zorgt voor ons. Daarom kunnen wij het ons wel permitteren.

Er staat niet voor niets dat wij heiligen en beminden zijn. Dit ontslaat ons van de plicht om voor onszelf op te komen. Hij komt wel voor ons op. Niet alleen wat de nieuwe mens betreft, maar ook de oude.

Dieren vechten om de macht. Daar heerst een pikorde. Helaas is het bij mensen niet veel anders dan bij dieren. Mensen gedragen zich dan ook vaak beestachtig. Maar aangezien mensen geen dieren zijn, behoren ze zich dus ook niet als zodanig te gedragen.

Er is weliswaar niets mis met het idee dat we heerlijkheid zouden ontvangen, maar dat zou via vernedering gaan. "God wederstaat de hovaardigen, maar de nederigen geeft Hij genade" (Jak. 4: 6, 1 Petr. 5: 5), of: "Het is beter nederig van geest te zijn met de zachtmoedigen, dan roof te delen met de hovaardigen" (Pred. 16: 19).

Wij zouden niet zelf naar macht streven. Hij geeft het ons. Hij geeft ons nu wat we nodig hebben en dat is ruimschoots voldoende voor dit leven.

De innerlijke bewegingen

We zouden leven vanuit onze innerlijke bewegingen, vanuit het hart. Dat maakt ons werkelijk vrij. Bewegingen zou je kunnen omschrijven als motieven. Wij worden van binnen uit gedreven. Die gedrevenheid komt van de inwonende Christus, Die verweven is met wie wij zijn.

Gal. 2: 20 Ik ben met Christus gekruist; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij; en hetgeen ik nu in het vlees leef, dat leef ik door het geloof des Zoons van God, Die mij liefgehad heeft, en Zichzelven voor mij overgegeven heeft.

Hij maakt wezenlijk deel uit van wie wij zijn.

Rom. 12: 9 De liefde zij ongeveinsd. Hebt een afkeer van het boze, en hangt het goede aan.

De liefde zij ongeveinsd. Niet doen alsof we elkaar liefhebben. Zo doet de wereld namelijk. De wereld veinst liefde. Maar als we tot geloof gekomen zijn, dan onderscheiden we ons van de wereld. We doen dan een stap in de andere richting. We zouden ons daarom ook niet mee laten voeren door allerlei wind der leer.

Als je een stap in de andere richting zet, steek je wel je nek uit, maar dat doe je, omdat je nu eenmaal trouw bent aan de Heer. En het mooie is, dat dit nu juist vrede geeft. Bovendien hebben we daardoor een eigen identiteit. Dan doen we niet alsof, maar zijn ongeveinsd. Het veinzen van liefde valt volgens vers 9 onder het boze.

Terug naar Kol. 3: 12. Zo doet dan aan... In zichzelf is dit geen strijd. Het is gewoon een keuze die je maakt. Je kiest voor de vruchten van de Geest. Die vruchten worden ook in Gal. 5: 22 genoemd. Zodra we deze dingen gaan spelen, dan belemmeren we juist het werk van de Geest. We doden dan die vruchten.

Al deze begrippen, zoals barmhartigheid, lankmoedigheid, zachtmoedigheid en goedertierenheid zijn synoniem aan elkaar. Het zijn allemaal uitdrukkingen voor een bepaalde gezindheid, namelijk de gezindheid van Christus. Zie ook Filipp. 2: 1 - 5. Het is de vrucht van het leven van Christus in ons.

Filipp. 2: 1 Indien er dan enige vertroosting is in Christus, indien er enige troost is der liefde, indien er enige gemeenschap is des Geestes, indien er enige innerlijke bewegingen en ontfermingen zijn;

2 Zo vervult mijn blijdschap, dat gij moogt eensgezind zijn, dezelfde liefde hebbende, van één gemoed en van één gevoelen zijnde.

3 Doet geen ding door twisting of ijdele eer, maar door ootmoedigheid achte de één den ander uitnemender dan zichzelven.

4 Een iegelijk zie niet op het zijne, maar een iegelijk zie ook op hetgeen der anderen is.

5 Want dat gevoelen zij in u, hetwelk ook in Christus Jezus was;

Kol. 3: 13 Verdragende elkander, en vergevende de een den anderen, zo iemand tegen iemand enige klacht heeft; gelijkerwijs als Christus u vergeven heeft, doet ook gij alzo.

Verdragen

Er is wel onderscheid onder gelovigen, maar dat onderscheid zouden wij verdragen. Het gaat om andere dingen. Wat ons bindt, is de kennis van Christus. Verder hebben we weinig gemeen. We zijn ook alleen maar bij elkaar als uitverkorenen Gods en in die hoedanigheid zouden we vruchtdragen. Die vrucht is in onszelf, namelijk liefde enz. Dat is vaak niet te zien, maar dat hoeft ook niet. Je kunt er gewoon voor kiezen deze dingen aan te doen. En als je niet weet wat je doen moet, vraag dan: "Wat zou de Heer in zo'n situatie doen?". In de meeste gevallen weet je dan al wel het antwoord. Het is dus allemaal niet zo moeilijk.

De wereld is tegenwoordig veel sneller geneigd die vruchten te accepteren dan gelovigen. Binnen de kerken wordt geen afzonderlijk gedrag getolereerd. Als je daar een misstap maakt, word je op het matje geroepen en moet je schuldbelijdenis doen en dan nog het liefst in het openbaar. De reden dat de Heer zulke rare kostgangers heeft, is misschien wel dat we zouden leren elkaar te verdragen. Met al die rare kostgangers kunnen we genoeg praktijkervaring opdoen. Wij worden geacht elkaar misstappen te gunnen. Iemand die nooit in de problemen komt, leert ook niets. Het zou kunnen zijn dat de Heer ons van tijd tot tijd even loslaat, om te zien wat ervan terechtkomt.

Ondervinding is de beste leermeester. Niemand wordt volwassen als hij geen tegenslagen te verwerken gekregen heeft. Wij kunnen die tegenslagen dragen, omdat Hij ons daar doorheen sleept. Daarom zouden we als kinderen Gods door het leven gaan. Dat kan ons in conflictsituaties brengen, maar, nou en...!

Vergeven

"Vergevende elkaar". Als wij ons bewust zijn dat Christus ons vergeven heeft en nog steeds vergeeft, dan halen wij het toch niet in ons hoofd anderen niet te vergeven (Denk aan de gelijkenis van de onbarmhartige dienstknecht: Matt. 18: 23 - 35).

Christenen roepen elkaar op het matje, maar als we al behoefte hebben onze zonden te belijden, dan zouden we dat in de eerste plaats aan God doen. Als je er tenminste last van hebt. Het is niet de bedoeling dat we daar een gewoonte van maken, maar soms kan het nodig zijn. Wij hèbben namelijk de vergeving van zonden. Niet naar de rijkdom van ons berouw, maar naar de rijkdom van Zijn genade.

Bovendien, hoe weten we wat zonden zijn? Alleen door de wet, maar wij leven niet meer onder de wet, maar in vrijheid.

De Heer vergeeft ons en wij vergeven anderen. Dat is niet moeilijk. Het is niet iets doen, maar iets laten. Vergeven = laten. Wij hoeven onze eigen zonden niet op te sporen en dus ook niet die van anderen. Wat anderen doen, gaat ons helemaal geen bal aan. Wij kennen immers niemand meer naar het vlees. En als we zien dat een ander er een zooitje van maakt, dan ligt dat meestal aan het feit dat die ander zich het Woord van God niet eigen heeft gemaakt. We zouden die ander dan ook vermanen het Woord van God tot zich te nemen.

Spr. 28: 13 Die zijn overtredingen bedekt, zal niet voorspoedig zijn; maar die ze bekent en laat, zal barmhartigheid verkrijgen.

Niet geheimzinnig over doen. Het is nu eenmaal zo. Indien de satan mij wijst op mijn schuld, dan zeg ik: Ja, maar het is alles genageld aan 't kruis.

1 Joh. 1: 7 Maar indien wij in het licht wandelen, gelijk Hij in het licht is, zo hebben wij gemeenschap met elkander, en het bloed van Jezus Christus, Zijn Zoon, reinigt ons van alle zonde.

8 Indien wij zeggen dat wij geen zonde hebben, zo verleiden wij onszelven, en de waarheid is in ons niet.

9 Indien wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve, en ons reinige van alle ongerechtigheid.

Indien wij onze zonden belijden: als we dat dan nodig vinden, Hij is getrouw en rechtvaardig. Hij is trouw aan Zijn eigen recht. Je kunt rustig je zonden belijden, niet dat het veel uitmaakt voor Hem.

We zouden als zondaren erkennen dat we zondaren zijn, in het algemeen. Als we tot geloof komen, dan komen we tot de Heer en zeggen: "O Heer, wees mij zondaar genadig". Daarna zouden we dat niet blijven herhalen. We leven juist uit genade en kunnen beter danken voor vergeving van zonden. Als we steeds bij de zonden blijven, dan blijven we bij de wet en dat is niet de bedoeling. Dat is ook niet wat ons bindt. Wat ons bindt is het Woord van God en dat maakt het mogelijk elkaar te verdragen. We hoeven ons niet bezig te houden met het bestrijden van de oude mens, maar we mogen ons bezighouden met de vrucht van de nieuwe mens.


COMMENTAAR
BIJBELBOEK

OT


Genesis

Exodus

Leviticus
 

Numeri

Deuteronomium

Jozua
 
Richteren
 
Ruth
 
1 Samuël

2 Samuël
 
1 Koningen
 
2 Koningen
 
1 Kronieken

2 Kronieken
 

Ezra
 
Nehemia
 
Esther

Job

Psalmen

Spreuken

Prediker

Hooglied


Jesaja


Jeremia


Klaagliederen van Jeremia

Ezechiël

Daniël


Hosea

Joël


Amos


Obadja


Jona


Micha


Nahum


Habakuk

Zefanja

Haggaï

Zacharia

Maleachi

NT

Matthëus


Markus

Lukas

Johannes

Handelingen

Romeinen


1 Korinthiërs


2 Korinthiërs


Galaten

Efeziërs

Filippensen


Kolossensen

1Thessalonicensen

2Thessalonicensen

1 Timothëus

2 Timothëus

Titus

Filemon

Hebrëen

Jakobus

1 Petrus

2 Petrus

1 Johannes

2 Johannes

3 Johannes

 
Judas

Openbaring
 

 READ THE BOOK - THE BIBLE CHANGE YOUR LIFE

Deutsch
de
English en français fr italiano it Nederlands nl español es português pt Norsk no svenska sv Polski pl čeština cz Slovák sk Magyar hu român ro Български bg hrvatski hr Pyсский ru Türkçe tr عربي ar

       

Heer, wees mijn Gids 

                              

INFO: DE WEG - DE WAARHEIDHET LEVENFILM - AUDIO


Wie zoekt zal vinden           


www Holyhome.nl

Boeiende Series :

Bijbelvertalingen
Bijbel en Kunst

Bijbels Prentenboek
Biblische Bildern
Encyclopedie
E-books en Pdf
Prachtige Bijbelse Schoolplaten

De Heilige Schrift
Het levende Woord van God
Aan de voeten van Jezus
Onder de Terebint
In de Wijngaard

De Bergrede
Gelijkenissen van Jezus
Oude Schoolplaten
De Zaligsprekingen van Jezus

Goede Vruchten
Geestesgaven

Tijd met Jezus
Film over Jezus
Barmhartigheid

Catechese lessen
Het Onze Vader
De Tien Geboden
Hoop en Verwachting
Bijzondere gebeurtenissen

De Bijbel is boeiend
Bijbelverhalen in beeld
Presentaties en Powerpoints
Bijbelse Onderwerpen

Vrede van God voor jou
Oude bijbel tegels

Informatie over alle kerken in Nederland: Kerkzoeker
 
Bible Study: The Bible alone!
L'étude biblique: Rien que la Bible!
Bibelstudium: Allein die Bibel!  

Materiaal voor het Digibord
Werkbladen Bijbelverhalen Bijbellessen
OT Hebreeuws-Engels
NT Grieks-Engels

Naslagwerken
Belijdenissen
Een rijke bron

Missale Romanum + Afbeeldingen
Stripboek over Jezus
Christelijke Symbolen
Plaatjes Afbeeldingen Clipart
Evangelie op Postzegels

Harmonium Huisorgel
Godsdiensten en Religies
Herinnering aan Kerken

Christian Country Music
Muzikale ontspanning
Software voor Bijbelstudie
Hartverwarmende Klanken
Read and Hear the Holy Bible
 Luisterbijbel

Bijbel voor Slechtzienden Begrippenlijst   -1-   -2-

Meer weten over de Psalmen, gezangen, liturgieën, belijdenisgeschriften: Catechismus, Dordtse Leerregels en veel andere informatie? . Kijk opOnline-bijbel.nl
         
  (
What's good, use it)



Waard om te weten :

Een hartelijk welkom op de site
Deze pagina printen
Sitemap
Wie zoekt zal vinden


FAQ - HELP

Kerk
Zondag
Advent
Kerstfeest
Driekoningen
Vastentijd
Goede Vrijdag
Aswoensdag
Palmzondag
Palmpasen
De stille week
Witte donderdag
Stille zaterdag
Paaswake
Pasen - Paasfeest
Hemelvaartsdag
Pinksteren
Biddag
Dankdag
Avondmaal
Doop
Belijdenis
Oudjaarsdag
Nieuwjaarsdag
Sint Maarten
Sint Nicolaas
Halloween
Hervormingsdag
Dodenherdenking
Bevrijdingsdag
Koningsdag / Koninginnedag
Gebedsweek
Huwelijk
Begrafenis
Vakantie
Recreatie
Feest- en Gedenkdagen
Symbolen van herkenning
 
Leerzame antwoorden op levens- en geloofsvragen


Hebreeën 4:12 zegt: "Want levend en krachtig is het woord van God, en scherper dan een tweesnijdend zwaard: het dringt diep door tot waar ziel en geest, been en merg elkaar raken, en het is in staat de opvattingen en gedachten van het hart te ontleden"Lees eens: Het zwijgen van God

God heeft zoveel liefde voor de wereld, dat Hij Zijn enige Zoon heeft gegeven; zodat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.
Lees eens:  God's Liefde

Schat onder handbereik


Bemoediging en troost

Bible-people - stories of famous men and women in the Bible
Bible-archaeology - archaeological evidence and the Bible
Bible-art - paintings and artworks of Bible events
Bible-top ten - ways to hell, films, heroes, villains, murders....
Bible-architecture - houses, palaces, fortresses
Women in the Bible -
 great women of the Bible
The Life of Jesus Christ - story, paintings, maps

Read more for Study  
Apocrypha, Historic Works
 GELOOF EN LEVEN een
          KLEINE HULP VOOR  ONDERWEG